را كه پيش ازو بودند « 3 » ، دوست و يار بود بزرگان آن وقت را ، مرد و او را صد و هشتاد سال بود « 4 » . 29 ، 3 - از كسانى بود كه افلاطون و ارسطو ايشان را سزاوار و لايق تعظيم مىدانستند ، و ارسطو ديوان او را از خود دور نمىساخت ، و استدلال [ 66 - الف ] مىكردند شعرا و [ را ] ارسطو و كسانى كه پيش از ارسطو و بعد ازو بودند ، از براى آنكه جمع كرده بود در شعر كمال فصاحت را با نهايت شناخت و حكمت و خوبى راى . 29 ، 4 - از سخنان بديع اوست كه : خيرى نيست در بسيارى از بزرگان . 29 ، 5 - گفتند او را كه : تو خود را چه وقت از ستايش فلان باز مىدارى ؟ گفت : وقتى كه او خود را از احسان باز دارد . 29 ، 6 - به او گفتند كه : تو در شعر دروغ مىگوئى ، گفت : زياده مىشود حسن شعر به سخن دروغ و اما سخن راست پيش پيغمبران است « 5 » . 29 ، 7 - و اول كسى است در يونان كه شعر گفت و پيدا كرد . ثاليس ملطى [ نزديك به چهار صد سال ] بعد ازو پيدا شد . [ او نزديك به صد و هشت سالگى در گذشت ] . از سخنان اوست : 29 ، 8 - گفت : عاقل كسى است كه زبان خود را از مذمت نگاه دارد ، و سخن به تأنى و آرام گفتن راحت است ترا و تعب است غير ترا ، و عتاب دوستى را زنده و تازه مىگرداند ، بدىها را به نيكىها ببخش . نزديك شو به اهل خير تا از ايشان باشى ، و دور شو از اهل شر و بدى ، تا جدا گردى از ايشان ، و كسى كه بسيار كرد خيرى را مشهور و معروف به آن خير مىشود .

--> ( 3 ) - متن 1 : 228 و ابن فاتك 30 : مولعا بالسب لمن تقدمه . مترجم درست در نيافت . ( 4 ) - د : صد و هشتاد سال عمر و از كسانى . ( 5 ) - اساس : پيغمبر است .